سورة البروج مكّيّة و هى اثنتا و عشرون آية بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ [ سوره البروج ( 85 ) : آيات 1 تا 7 ] بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ وَ السَّماءِ ذاتِ الْبُرُوجِ ( 1 ) وَ الْيَوْمِ الْمَوْعُودِ ( 2 ) وَ شاهِدٍ وَ مَشْهُودٍ ( 3 ) قُتِلَ أَصْحابُ الْأُخْدُودِ ( 4 ) النَّارِ ذاتِ الْوَقُودِ ( 5 ) إِذْ هُمْ عَلَيْها قُعُودٌ ( 6 ) وَ هُمْ عَلى ما يَفْعَلُونَ بِالْمُؤْمِنِينَ شُهُودٌ ( 7 ) سورهء بروج اين سوره مكّى است ؛ و بيست و دو آيت است « 1 » . روايت است كه رسول خداى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم گفت : هر كه اين سوره بخواند بعدد هر روز آدينه و عرفه كه در دار دنيا باشد و بوده است وى را ده حسنه بنويسند . حقّ سبحانه و تعالى قسم ياد كرده است بآسمانى كه خداوند برجهاست و آن دوازده برج است : حمل ، ثور ، جوزا ، سرطان ، اسد ، سنبله ، ميزان ، عقرب ، قوس ، جدى ، دلو ، حوت ، « 2 » يعنى بحرمت آسمان كه خداوند بروج است و بحقّ روزى كه موعود است خلقان را به او وعده داده‌اند و آن روز قيامت است « 3 » و بحقّ [ شاهِدٍ ] يعنى رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم

--> ( 1 ) در تفسير أبو الفتوح ( ره ) باضافهء : « و صد و نه كلمت است ، و چهار صد و پنجاه و هشت حرف است » . ( 2 ) صاحب نصاب الصبيان أبو نصر فراهى ( ره ) نيكو سروده است : « برجها ديدم كه از مشرق برآوردند سر * جمله در تسبيح و در تهليل حىّ لا يموت » « چون حمل چون ثور و چون جوزا و سرطان و اسد * سنبله ميزان و عقرب ، قوس و جدى و دلو و حوت » ( 3 ) سيوطى ( ره ) در الدرّ المنثور در تفسير آيه گفته : ( ج 6 ؛ ص 331 ؛ س 34 ) : « و أخرج عبد بن حميد و التّرمذىّ و ابن أبى الدنيا فى الاصول و ابن جرير و ابن المنذر و ابن أبى - حاتم و ابن مردويه و البيهقى فى سننه عن أبى هريرة قال رسول اللّه ( ص ) : اليوم الموعود يوم القيامة ، و اليوم المشهود يوم عرفة ؛ و الشاهد يوم الجمعة ، و ما طلعت الشّمس و ما غربت على يوم أفضل منه ؛ فيه ساعة لا يوافقها عبد مؤمن يدعو اللّه بخير الّا استجاب اللّه له و لا يستعيذ بشىء إلّا أعاذه اللّه منه » . ابو الفتوح ( ره ) آن را چنين ترجمه كرده ( ج 5 چاپ اوّل ؛ ص 500 ؛ س 17 ) : « ابو هريره روايت كرد از رسول ( ص ) كه گفت : روز موعود روز قيامت است ، و شاهد روز آدينه ، و مشهود روز عرفه . ( و گفتند : روز عيد ) آنگه گفت : آفتاب برنيامد و فرونشد بر هيچ روز فاضلتر از روز آدينه ؛ درو ساعتى است كه هيچ كس نباشد كه در آن وقت دعائى كند الّا آنكه اجابت كند او را يا استعاذت كند به چيزى و الّا پناه دهد او را » .